Een opdrachtgever had al 4 jaar terug gecommuniceerd dat haar woningen gerenoveerd zouden worden. Echter, de renovatiekosten vielen vies, heel vies tegen. Moeten we dat wel doen? Maar ja, de bewoners verwachten dat de renovatie over 4 maanden aan gaat vangen.
Ze vroegen mij om met een architect een plan B (en eigenlijk een plan C) te maken. Samen hebben we in no-time een alternatief plan gemaakt waarbij sloop nieuwbouw de oplossing was. De renovatie werd on hold gezet en de bewoners stonden in de wacht. Dat was lastig, want we konden geen duidelijkheid geven voordat we intern wisten welke strategie we kozen.
Intern waren we het (relatief) snel eens. De renovatie werd afgeblazen en de ideeën over sloop werden besproken met de bewonersvertegenwoordiging. Die waren het inhoudelijk eens maar maakten zich zorgen over de communicatie aan bewoners. Als dat maar goed gaat.
We huurder een kerklocatie af (de grootste zaal in het dorp) en vroegen bewoners om na een tijd in de wachtstand, onze plannen aan te horen. Dat was een zware avond. Bewoners wachtten al heel lang en er was veel oud zeer. We konden het nieuwe plan nog niet communiceren. Maar dat het richting sloop ging, bracht gemixte gevoelens bij bewoners naar boven. De ene was het er mee eens en kon niet wachten. De andere wilde absoluut niet dat het gesloopt werd. Allemaal waren ze het er over eens dat de voorbereiding en de ontstaangeschiedenis van dit besluit zeer onwenselijk was. En dat vond de opdrachtgever zelf ook. Maar ja, dat is geen reden om door te gaan met de renovatie.
Landelijke zien we dat als het hele sloop traject eenmaal achter de rug is, mensen er op voorruit gegaan zijn en zeer tevreden zijn met de nieuwe situatie. Maar op het moment dat de sloop aangekondigd wordt, is dat natuurlijk niet het geval. Dan is het de schok en de onzekerheid die de overhand heeft. Een slooptraject is net als rouwverwerking (de vijf fases van rouw). Dat verloopt in stappen en kost tijd. En dat mag ook tijd kosten. Daar passen wij het tempo op aan, als dat nodig is.
Inmiddels is het besluit genomen en geformaliseerd. Ik heb het project overgedragen aan de projectenafdeling en zij zijn samen met de architect aan het werk om met een deel van de bewoners én de gemeente het plan te optimaliseren. Zoals ik het graag zie: voor en door de huurders.
Mijn vrouw ik woonden in Eindhoven in een Woensel West, een krachtwijk. Wij woonden in een uitgeleefde jaren 30 woning en knapten die in bewoonde staat op. Er werden 4 vergelijkbare jaren 30 woningen gesloopt om een brede school te bouwen. Van de gemeente mochten we alle originele details uit de woning verwijderen, vlak voordat het gesloopt werd om plaats te maken voor Volt Galvani (zie foto) en een brede school. Sommige vondsen hebben we verwerkt in onze eigen woning. De rest hebben we geveild in voor de buurt. Want heel veel mensen hadden belang bij een originele paneel deur, een stuk hekwerk of een ontbrekende trapleuning. De opbrengst van de veiling ging naar Stichting de Hengel, die muziekles betaalde voor kinderen uit gezinnen die dat zelf niet op konden brengen.
Maar goed, dat is een heel ander verhaal. Toen we nog jong waren (2007).
Vraag me gerust naar het plan en de details!
